Michałówek to niewielka osada w centralnej Polsce, w której czas biegnie z pozoru leniwiej niż we frenetycznych metropoliach, jednak emocjonalne natężenie życia nie jest tu wcale mniejsze, a refleksja doświadczonego człowieka pozwala uchwycić w codziennym dniu jakiś przebłysk nieskończonego, który dodaje nam wszystkim sił.

Tomik zawiera niezwykłe, ciepłe opowieści, których narratorem autorka uczyniła dziesięcioletniego chłopca, mieszkańca Michałówka. Z jego odświeżającym spojrzeniem na świat przeplatają się refleksyjne wiersze Marty Kucharskiej, stanowiące rozliczenie z życiem pisane już bliżej drugiego brzegu.

Kiedy w 1994 r Czytelnik wydał debiutancki tom wierszy Marty Kucharskiej Proste równoległe Andrzej Szmidt napisał na lamach Więzi: „debiutancki tomik wierszy Marty Kucharskiej zwraca uwagę wśród mnogości pierwszych i drugich książek poetyckich nijakich, szeleszczących papierowymi metaforami i wydumanymi polemikami wreszcie jakiś świeży, nie silący się na oryginalność, ale prawdziwie własny do bólu ton”.

W dziesięć lat potem Dorota Krzywicka w swoich szkicach o książkach zgromadzonych w książce Penetracja zwróciła naszą uwagę na wiersze Kucharskiej z okazji wydania jej kolejnego tomiku (Miód i wino piłam): „są pisarze tak małomówni, że zostają poetami”. Mija kolejne dziesięć lat i oto możemy zweryfikować rozpoznania tamtych krytyków.
 

Recenzje czytelników