• Starożytna sztuka orientalna i egipska
• Starożytna sztuka grecka, etruska i rzymska
• Rzeźba francuska i europejska
• Malarstwo włoskie
• Malarstwo hiszpańskie
• Malarstwo niemieckie
• Malarstwo holenderskie
• Malarstwo flamandzkie
• Malarstwo angielskie

Historia Luwru ściśle splata się z dziejami Francji. Wzniesiony w 1190 roku w charakterze fortecy, Luwr stał się rezydencją monarszą za czasów Franciszka I, który ufundował też królewskie zbiory sztuki. Kolejni władcy przyczyniali się do nadania Luwrowi jego dzisiejszego wyglądu. Gmach, znany obecnie pod tą nazwą, powstał za panowania Henryka IV, gdy zbudowano Wielką Galerię, łączącą go z pałacem Tuileries. Po przekształceniu go w muzeum w trakcie rewolucji francuskiej w 1793 roku jego zbiory zaczęły gwałtownie przyrastać – najpierw dzięki podbojom napoleońskim, a później darowiznom, wyprawom archeologicznym oraz wymianom. Ostatnia faza nastąpiła w 1882 roku, gdy ostatecznie rozebrano ruiny pałacu Tuileries, strawionego przez pożar w poprzednim roku. Nie będąc już siedzibą królów, Luwr został całkowicie oddany we władanie sztuce. W 1981 roku architekt Ieoh Ming Pei zrealizował projekt „Grand Louvre” – pozwalający na zaspokojenie rosnących potrzeb wystawienniczych oraz stworzenie nowej przestrzeni recepcyjnej – który przybrał postać szklanej piramidy, symbolizującej odrodzenie instytucji.

Zbiory muzealne zgrupowano w ośmiu działach, obejmujących jedenaście stuleci historii sztuki krajów europejskich i basenu Morza Śródziemnego. Wizyta w Luwrze jest jak podróż poprzez wieki i lądy pośród arcydzieł całych cywilizacji. Najstarsze jądro kolekcji stanowią malowidła włoskie. W XVIII wieku dodano kolekcję hiszpańską, holenderską i flamandzką. Zbiory muzealne pokaźnie rozrosły się w czasach Franciszka I i Ludwika XIV, jednak to Napoleon sprawił ich niebywały przyrost za sprawą stosownych zapisów w traktatach pokojowych i rozejmowych. Od XIX wieku do wzbogacania i urozmaicania kolekcji przyczyniały się wykopaliska archeologiczne oraz darowizny.

Recenzje czytelników