Ce­lem zmie­rze­nia się z trud­ny­mi lu­dźmi jest przede wszy­stkim ode­branie im mo­cy w na­szych włas­nych myś­lach. Jest to za­bieg tym trud­niej­szy, im więk­sze zna­cze­nie lu­dziom tym przy­pi­su­je­my. Mi­mo wszy­stko war­to spró­bo­wać. Pier­wszym kro­kiem na tej dro­dze jest twar­de trzy­ma­nie się fak­tów i ig­no­ro­wa­nie ich de­kla­ra­cji. Uczy­niw­szy to, na­le­ży po­no­wnie za­cząć żyć, prze­mie­rza­jąc no­we te­ry­to­ria czy cie­sząc się za­słu­żo­nym spo­ko­jem – ze świa­do­mo­ścią, że uda­ło się nam le­piej za­bez­pie­czyć.

Pa­mię­taj­my też, że ten, kto pie­lęg­nu­je ura­zę, przy­sta­je na grę prze­ciw­ni­ka – drę­czy się w je­go imie­niu. To­też broń­my się przed sa­my­mi so­bą. A jeś­li nie je­steś­my do te­go zdol­ni, po­proś­my o po­moc. Do­rad­ca psy­cho­lo­gi­czny jest wte­dy lep­szy od spo­wie­dni­ka. W oczach te­go dru­gie­go od­po­wie­dzial­ność za­wsze po­no­si­my my, pod­czas gdy ten pier­wszy przy­pi­su­je ją ró­wnież in­nym. A prze­cież że­by się po­pra­wić, po­trze­bu­je­my po­mo­cy, nie ob­cią­że­nia do­dat­ko­wy­mi wi­na­mi.

Książka ta mó­wi do­kła­dnie o tym, co za­po­wia­da ty­tuł: wy­jaś­nia, jak ra­dzić so­bie z oso­ba­mi, któ­rych nie lu­bi­my, ale z któ­ry­mi przy­szło nam pra­co­wać. Au­to­rzy są w tej kwe­stii praw­dzi­wy­mi eks­per­ta­mi, wie­dzę swą czer­piąc z do­świad­czeń za­wo­do­wych, na­u­ko­wych i ży­cio­wych. Świad­czą o tym m.in. wple­cio­ne w tekst dia­lo­gi oraz aneg­dot­ki, i cho­ciaż na pier­wszy rzut oka mo­gą się one wy­da­wać prze­sa­dzo­ne bądź nie­real­ne, za­wsze są to przy­pad­ki au­ten­ty­czne, któ­re Bos­chi i Sprug­no­li sta­ran­nie ze­brali i wier­nie przed­sta­wi­li.