Me­no­pau­zę czę­sto okreś­la się „dru­gim okre­sem do­jrze­wa­nia”, po­nie­waż mo­że być to czas chao­su, kie­dy tra­ci­my pe­wność, kim je­steś­my bądź do­kąd zmie­rza­my. Za­czy­na­my za­da­wać so­bie py­ta­nie: „O co w tym wszy­stkim cho­dzi?” Nie­mniej ma­my te­raz ol­brzy­mią prze­wa­gę nad na­sto­lat­ka­mi – do­świad­cze­nie ca­łe­go ży­cia, na któ­rym mo­że­my się op­rzeć. Tak więc me­no­pau­za mo­że być dla nas wspa­nia­łą okaz­ją. Mo­że być bu­rzli­wa i nie­po­ko­ją­ca, lecz tak­że wrę­czyć klucz do dru­gie­go do­ros­łe­go ży­cia, w któ­rym tak wie­le jest moż­li­we i osią­gal­ne.

► Pod­sta­wo­we zmia­ny, któ­re do­ko­nu­ją się w or­ga­niz­mie

► Do­stęp­ne spo­so­by po­stę­po­wa­nia z me­no­pau­zą

► Ar­gu­men­ty za i prze­ciw róż­nym te­ra­piom

► Zmniej­sza­nie ry­zy­ka cho­ro­by wień­co­wej ser­ca oraz osteo­po­ro­zy

► Bie­żą­ce i dłu­go­ter­mi­no­we ko­rzy­ści z te­ra­pii hor­mo­nal­nej

Me­no­pau­za jest na­tu­ral­nym eta­pem w ży­ciu każ­dej ko­bie­ty. Zbli­ża­jąc się do niej w wie­ku czter­dzie­stu bądź pięć­dzie­się­ciu kil­ku lat, na pe­wno nie ma­my po­czu­cia sta­ro­ści. Prze­waż­nie czu­je­my się sil­ne i zdro­we, je­steś­my go­to­we do po­de­jmo­wa­nia no­wych wy­zwań i zdo­by­wa­nia do­świad­czeń. Istnie­je ty­le moż­li­wo­ści – moż­na za­jąć się al­pi­niz­mem, na­pi­sać pier­wszą po­wieść, zmie­nić za­wód lub par­tne­ra (al­bo jed­no i dru­gie), po­bieg­nąć w ma­ra­to­nie...

Roz­wój te­ra­pii hor­mo­nal­nej, sto­so­wa­nej nie tyl­ko do le­cze­nia sa­mych ob­ja­wów me­no­pau­zy, ale tak­że w ce­lu po­pra­wy sta­nu zdro­wia na dłuż­szą me­tę, oz­na­cza, że mo­że­my real­nie myś­leć o me­no­pau­zie jak o po­cząt­ku no­we­go ży­cia za­miast uwa­żać ją za ko­niec wszy­stkie­go.

W XXI wie­ku mo­że­my spo­dzie­wać się, że bę­dzie­my ży­ły przy­naj­mniej 30 lat po me­no­pau­zie. To pra­wie jed­na trze­cia na­sze­go ży­cia, to­też chce­my być ak­ty­wne i mak­sy­mal­nie spra­wne.