Wstyd jest zja­wis­kiem głę­bo­ko lu­dzkim, a je­dno­cześ­nie bar­dzo skom­pli­ko­wa­nym i cie­ka­wym.

► Cze­go się wsty­dzi­my?

► Co tkwi u pod­ło­ża od­czu­wa­nia wsty­du?

► Czy wstyd ma po­zy­ty­wne aspek­ty?

► Czy jest ja­kaś op­cja al­ter­na­ty­wna dla wsty­du?

► Jak po­ko­nać wstyd sy­tua­cyj­ny?

► Jak po­ko­nać wstyd uo­gól­nio­ny (wy­so­ką skłon­ność do wsty­du)?

Sam fakt, że ja­kąś emo­cję od­czu­wa­my ja­ko bo­les­ną, nie jest do­brym wy­zna­czni­kiem te­go, czy jest ona zdro­wa, czy nie. Lep­szy wskaź­nik sta­no­wią le­żą­ce u jej pod­ło­ża prze­ko­na­nia. Zdro­we emo­cje ne­ga­ty­wne wy­ra­sta­ją z prze­ko­nań ra­cjo­nal­nych, na­to­miast nie­zdro­we – z ir­ra­cjo­nal­nych. Au­tor sy­ste­ma­ty­cznie wy­jaś­nia za­gad­kę wsty­du oraz uka­zu­je, jak moż­na wyjść z pu­łap­ki ży­cio­wych ogra­ni­czeń, któ­re wstyd mo­że czło­wie­ko­wi na­rzu­cać.

„Lu­dzie wsty­dzą­cy się swoich agre­sy­wnych myś­li są bar­dziej skłon­ni są­dzić, że za­cho­wa­ją się zgo­dnie z ni­mi, niż lu­dzie, któ­rzy za­miast wsty­du z po­wo­du ta­kich myś­li do­świad­cza­ją np. roz­cza­ro­wa­nia.”

„Kie­dy do­świad­cza­my uczu­cia wsty­du, czu­je­my na so­bie oce­nia­ją­ce spo­jrze­nia in­nych lu­dzi i prag­nie­my uciec przed ich wzro­kiem. «Zmniej­sza­nie» swe­go ja jest jed­nym ze spo­so­bów ta­kiej ucie­czki.”